Wat een reis heb ik achter de rug. Niet alleen de reis naar Engeland, maar ook vooral de reis in mijzelf, met mezelf. (hier wijd ik nog een ander blog aan)

We zijn alweer bijna 7 maanden verder en ik moet zeggen, de tijd heeft me goed gedaan! Er is veel gebeurd de afgelopen maanden en langzaam zal ik jullie hier deelgenoot van maken als ik er aan toe ben.

Ik pak de draad van het schrijven weer op en hoop weer te kunnen genieten van mijn schrijverijen en hoop jullie hiervan mee te laten genieten.

Ik ga eerst even terug naar Engeland. Ook al is dat lang geleden, het was en blijft een prachtige reis. Een reis van praten, van lachen, van delen maar ook van mezelf zijn en bij mezelf blijven. Ik ben geen x91meeloperx92, dus met groepsmomenten kon ik steeds weer de keuze maken om erbij te zijn of mijn eigen tijd in te vullen. Tijdens deze reis heb ik vooral ervaren hoe gevoelig ik ben voor sfeer, voor energie van anderen en voor indrukken. De reis en mijn beleving hiervan zal ik niet uitgebreid gaan beschrijven hier, dat zou wel een heel lange blog gaan worden. Ik ga twee ervaringen met jullie delen, de leukste en de meest waardevolle.

De leukste is dat ik genoot van mijn slapie x93Carlax94. Carla was mij toegewezen, en ik Carla. Altijd maar afwachten hoe dat zal verlopen en of het zal klikken tussen twee mensen die elkaar nog niet kennen. Stiekem een sigaret rokend, op onze kniexebn op het bed, hangend uit het slaapkamerraam, hebben we veel gedeeld met elkaar. We deelden dus niet alleen een bed en kamer. Wel een leuke anekdote daarvan; Carla snurkte nogal. Ik val nogal slecht in slaap dus ik heb haar wat gehoord. Als de bedden van normaal formaat waren was dat redelijk te doen, totdat we dus in een zogenaamde twijfelaar terecht kwamen met zijn tweexebn. Na een bar slechte nacht vertelden we elkaar hoe we deze rampnacht waren doorgekomen, beiden in de veronderstelling dat de ander al sliep. Hangend aan de rand van het nachtkastje om niet uit bed te lazeren. Want stel je voor dat je x92s morgens wakker wordt, innig verstrengeld! Wat een lol hebben we daar de volgende dag om gehad toen bleek dat we beiden dezelfde stunten hadden uitgehaald om elkaar niet te raken. Nadat we van kamer gewisseld hadden met de reisleiding x96 die innig verstrengeld geen probleem vonden x96 , sliepen we weer heerlijk.

De mooiste ervaring is dat we met zijn allen naar een krachtplek in het bos gingen. Terwijl we het pad opliepen om in het bos te komen voelde ik mijn slapen al gaan bonzen en liep mijn hartslag op. De energie was voor mij duidelijk voelbaar, ik ging langzamer lopen en maakte me los van de groep. En ik bleef afstand van de groep houden. Terwijl zij met zijn allen x91The Golden Movementx92 maakten in een cirkel, stond ik lekker relaxed wat Tai Chi oefeningen te doen en genoot van de prachtige natuur. Ik zag hoe anderen in tranen uitbarstten of bijna moesten overgeven. Op het moment dat iedereen mij alweer passeerde om de krachtplaats te verlaten, moest ik nog even terug.

En hoe raar het ook klinkt, ik volgde dat stemmetje in mij dat zei: x93Ga naar die boom en kijk op de grond, daar ligt iets voor je!x94 Wat lacherig in mijn hoofd liep ik er heen en wist dat er vast een steen voor me zou liggen. De eerste steen was klein en vies, niets bijzonders dus. En weer werd mij gezegd: x93Nee, die is het nietx94 en pakte een tweede steen die bijna onder de aarde lag. Ik schraapte er wat aarde af en vond het nog steeds een gewone, lelijke steen. Totdat ik hem omdraaide! In de steen zag ik duidelijk een afbeelding van een gezicht.

Tijdens al onze uitjes in Engeland, had ik een aantal malen met een afbeelding van The Green Man in mijn handen gestaan. Ik vond hem mooi maar wilde hem steeds niet kopen. Het waarom was me niet duidelijk…

Groot was dan ook mijn blijdschap toen ik deze steen x91cadeaux92 kreeg van de natuur zelf!

Hier de 'achterkant' van de steen,

   
en hier de voorkant.

Wil je meer weten over The Green Man, klik dan hier.