Een klein beetje zag ik er wel tegenop. Maar ja, wat stelt het eigenlijk voor?

Langzaamaan beklom ik het ijzeren trapje, opende de deur en stapte de ruimte binnen. Als vee zaten ze daar op elkaar gepropt. Stilzwijgend keken ze me aan. x93Een goede morgenx94 kwam er vrolijk van mijn lippen waarop de stilzwijgendheid al snel doorbroken was. Er werd zelfs gelachen. Om beurten werden we weggeroepen om na 10 minuten met afschuw in de ogen de ruimte weer te betreden. Bijna was ik aan de beurt, na 35 tergend lang durende minuten gewacht te hebben.

x91Mevr. Van Setten, komt u maarx92. x93Het is uw eerste keer hxe8x94, zei ze met een grijns. x91Vuil krengx92 bedacht ik me, maar stapte moedig naar binnen. In het voorportaal mocht ik weer wachten, ze zou me zo komen halen. En na 5 minuten liep ik als een mak schaap achter haar aan.

x93U moet goed naar me luisteren, dan is het zo voorbijx94, zei zij, met nog steeds die grijns op haar gezicht. Op de manier zoals zij sprak, dacht ik bijna dat het een geweldige ervaring zou worden. Voetje voor voetje schoof ik in de positie waarin zij me manoeuvreerde. x93U moet vooral stil blijven staan en niet bewegenx94. Vervolgens viel mijn mond open, baadden mijn oksels plotseling in het zweet en met mijn ogen wijd opengesperd wachtte ik afx85 tot de val weer werd losgemaakt. Alsof het maar een seconde in mij opgekomen zou zijn om maar te dxfarven bewegen!!

Een mammografie is xe9cht niets om te lachenx85x85

Wat een reis heb ik achter de rug. Niet alleen de reis naar Engeland, maar ook vooral de reis in mijzelf, met mezelf. (hier wijd ik nog een ander blog aan)

We zijn alweer bijna 7 maanden verder en ik moet zeggen, de tijd heeft me goed gedaan! Er is veel gebeurd de afgelopen maanden en langzaam zal ik jullie hier deelgenoot van maken als ik er aan toe ben.

Ik pak de draad van het schrijven weer op en hoop weer te kunnen genieten van mijn schrijverijen en hoop jullie hiervan mee te laten genieten.

Ik ga eerst even terug naar Engeland. Ook al is dat lang geleden, het was en blijft een prachtige reis. Een reis van praten, van lachen, van delen maar ook van mezelf zijn en bij mezelf blijven. Ik ben geen x91meeloperx92, dus met groepsmomenten kon ik steeds weer de keuze maken om erbij te zijn of mijn eigen tijd in te vullen. Tijdens deze reis heb ik vooral ervaren hoe gevoelig ik ben voor sfeer, voor energie van anderen en voor indrukken. De reis en mijn beleving hiervan zal ik niet uitgebreid gaan beschrijven hier, dat zou wel een heel lange blog gaan worden. Ik ga twee ervaringen met jullie delen, de leukste en de meest waardevolle.

De leukste is dat ik genoot van mijn slapie x93Carlax94. Carla was mij toegewezen, en ik Carla. Altijd maar afwachten hoe dat zal verlopen en of het zal klikken tussen twee mensen die elkaar nog niet kennen. Stiekem een sigaret rokend, op onze kniexebn op het bed, hangend uit het slaapkamerraam, hebben we veel gedeeld met elkaar. We deelden dus niet alleen een bed en kamer. Wel een leuke anekdote daarvan; Carla snurkte nogal. Ik val nogal slecht in slaap dus ik heb haar wat gehoord. Als de bedden van normaal formaat waren was dat redelijk te doen, totdat we dus in een zogenaamde twijfelaar terecht kwamen met zijn tweexebn. Na een bar slechte nacht vertelden we elkaar hoe we deze rampnacht waren doorgekomen, beiden in de veronderstelling dat de ander al sliep. Hangend aan de rand van het nachtkastje om niet uit bed te lazeren. Want stel je voor dat je x92s morgens wakker wordt, innig verstrengeld! Wat een lol hebben we daar de volgende dag om gehad toen bleek dat we beiden dezelfde stunten hadden uitgehaald om elkaar niet te raken. Nadat we van kamer gewisseld hadden met de reisleiding x96 die innig verstrengeld geen probleem vonden x96 , sliepen we weer heerlijk.

De mooiste ervaring is dat we met zijn allen naar een krachtplek in het bos gingen. Terwijl we het pad opliepen om in het bos te komen voelde ik mijn slapen al gaan bonzen en liep mijn hartslag op. De energie was voor mij duidelijk voelbaar, ik ging langzamer lopen en maakte me los van de groep. En ik bleef afstand van de groep houden. Terwijl zij met zijn allen x91The Golden Movementx92 maakten in een cirkel, stond ik lekker relaxed wat Tai Chi oefeningen te doen en genoot van de prachtige natuur. Ik zag hoe anderen in tranen uitbarstten of bijna moesten overgeven. Op het moment dat iedereen mij alweer passeerde om de krachtplaats te verlaten, moest ik nog even terug.

En hoe raar het ook klinkt, ik volgde dat stemmetje in mij dat zei: x93Ga naar die boom en kijk op de grond, daar ligt iets voor je!x94 Wat lacherig in mijn hoofd liep ik er heen en wist dat er vast een steen voor me zou liggen. De eerste steen was klein en vies, niets bijzonders dus. En weer werd mij gezegd: x93Nee, die is het nietx94 en pakte een tweede steen die bijna onder de aarde lag. Ik schraapte er wat aarde af en vond het nog steeds een gewone, lelijke steen. Totdat ik hem omdraaide! In de steen zag ik duidelijk een afbeelding van een gezicht.

Tijdens al onze uitjes in Engeland, had ik een aantal malen met een afbeelding van The Green Man in mijn handen gestaan. Ik vond hem mooi maar wilde hem steeds niet kopen. Het waarom was me niet duidelijk…

Groot was dan ook mijn blijdschap toen ik deze steen x91cadeaux92 kreeg van de natuur zelf!

Hier de 'achterkant' van de steen,

   
en hier de voorkant.

Wil je meer weten over The Green Man, klik dan hier.

Engeland, Glastonbury 13 x96 20 juni

Eindelijk ga ik het dan eens doen. Ik ga een hele week weg, alleen, zonder x91bagagex92 en ga ik genieten van alles waarbij ik me prettig voel. Met een groep mensen waarmee ik pas afgelopen maand kennis heb gemaakt en dus ook nog niet echt ken. En txf3ch weet ik dat dit een prachtige week gaat worden. Een week waarin x91voelen en ervarenx92 de rode draad zal zijn.

Voor de gexefnteresseerden kan je hieronder het programma meelezen.

Voor inhoudelijke informatie kan je hier terecht:

- Maandag, dag 1.

Zal in het teken staan van reizen. Om 02.00 uur stap ik in de auto en rij ik naar Honselersdijk om daar vandaan om 03.30 uur te vertrekken naar Calais. Daar stappen we om 08.30 in de boot naar Engeland. Rond 13.00 uur zullen we dan in Glastonbury zijn.

- Dinsdag, dag 2.

Vandaag wandelen we naar de Tor. Dit is een krachtplaats waar de Michael en Mary leylijnen om elkaar heen draaien en buigen.

We bezoeken vandaag ook Chalice Well. Hier krijgen we een initiatie. Nadien vervolgen we onze wandeling naar het centrum van Glastonbury. Voor het slapen gaan is er mogelijkheid voor het bijwonen van een meditatie.

- Woensdag, dag 3.

Vandaag gaan we naar de Abbey. King Arthur ligt hier begraven. We bezoeken de St. Pauls Church en gaan daarna tea en scones eten. Daarna, voor de liefhebbers, kunnen we gaan winkelen in Glastonbury. (Ik zal wel ergens fotox92s gaan maken denk ik;-)) Ook vanavond weer de mogelijkheid voor het bijwonen van een meditatie.

- Donderdag, dag 4.

Vandaag reizen we af naar Devizes, hier verblijven we de rest van de week.

x92s Middags gaan we picknicken en bezoeken we Silbury Hill, xe9xe9n van de grootste krachtplekken van Wiltshire en waarschijnlijk van heel Engeland.

We maken een wandeling langs het Kennet and Avon Canal.

- Vrijdag, dag 5.

Vandaag vliegen we met een microlight over de graancirkels. Als er een mogelijkheid is, zullen we er ook eentje bezoeken.

Daarna volgt een heerlijk diner. Na het diner volgt er een x91night-watchx92 op xe9xe9n van de hotspots van Wiltshire.

- Zaterdag, dag 6.

Vandaag brengen we een bezoek aan Avebury. Avebury heeft de grootste steencirkel van Europa. Er wordt wel gezegd dat als Stonehenge een kerk is, dat Avebury dan een kathedraal is.

Na de lunch gaan we naar een oude Keltische Grafheuvel: West Kenneth Longbarrow. Hierover wordt gezegd dat de geesten van die tijd nog voelbaar aanwezig zijn.

- Zondag, dag 7.

Na het ontbijt vertrekken we weer. De boot vaart om 10.30 weer terug naar Calais.

Ik heb er zin in!!

Mijn ervaring zal ik na mijn trip weer met jullie delen.

~Liefs Loes~

Ik ben een bewust televisie kijker. Dat wil zeggen dat ik voor sommige programmax92s ga zitten omdat ik gexefnteresseerd ben in het onderwerp. Over het algemeen staat hier de televisie uit, tenzij xe9xe9n van de meiden iets wil zien.

Vorige week bekeek ik een documentaire waardoor ik geraakt werd, gexebmotioneerd zelfs, en bedacht me hoe mooi het zou zijn als dit standaard zou worden toegepast op middelbare scholen. Wat zou het leven van onze tieners er dan anders uit kunnen zien.

Het oordelen en veroordelen, het kijken naar de mens zoals hij is en niet zoals we willen dat hij eruit ziet, het mogen zijn wie je bent zonder jezelf geweld aan te moeten doen om maar x91gezienx92 te worden. Het dragen van een masker, zodat niemand je werkelijke authenticiteit ziet. En het vooral het geweld wat x91wex92 onszelf aandoen omdat we vooral niet als kwetsbaar gezien willen worden. Dit gedrag wordt ons al aangeleerd vanaf het moment dat we te horen krijgen hoe x91menx92 wil dat we ons gedragen en eigenlijk ligt de kiem daarvan al bij onze ouders. Opmerkingen als x91Stel je niet aanx92 of x91Bewaar je tranen maar voor laterx92 enz. Wie heeft ze niet meegekregen van huis uit? Ik in elk geval wel. We moeten vooral stoer zijn en niet klagen.

Het concept waarover ik het heb gaat over Challenge Day.

Een spraakmakende documentaire van Jessica Villerius, dit keer over de belevingswereld van scholieren op de middelbare school. Voor deze film gingen vijfenzeventig leerlingen van het Amsterdamse IJburgcollege een bijzondere uitdaging aan: Challenge Day. Een grensverleggende methode uit Amerika, die onder andere wordt ingezet om pesten op scholen tegen te gaan en wederzijds respect te stimuleren. Door spelletjes af te wisselen met serieuze gesprekken, worden leerlingen uitgedaagd om verborgen gevoelens naar elkaar uit te spreken. Centrale vraag: wat weten we nu eigenlijk van elkaar? Vrij weinig, is de constatering.

Challenge Day houdt jongeren een spiegel voor, schudt ze wakker en crexebert onderling begrip. Maar vooral inspireert de methode tot positieve verandering, beginnend bij jezelf. Het respect is dan ook groot wanneer aan het eind van de dag op het IJburgcollege een leerling opstaat, de microfoon grijpt en zegt: x93Ik wil graag mijn excuses aanbieden. Ik besef nu pas wat het effect is van mijn gepest en getreiter. Ik stop er vandaag mee.x94 De drie leerlingen die al jarenlang mikpunt zijn van zijn getreiter, staan op en omhelzen hun pestkop. Vrijwel niemand van de 75 leerlingen, 20 vrijwilligers en 17 man filmcrew houdt het op dat moment droog.

Je kunt de documentaire bekijken als je het tenminste 50 minuten kunt volhouden. Maar ach, het nieuws kijken we soms wel 3 keer per dag en worden we daar blij van? Kan jij het 50 minuten volhouden?? Ik garandeer je dat het in elk geval zxe9ker de moeite waard is!

~Liefs Loes~

Vandaag kreeg ik een filmpje onder ogen. Een filmpje die ons laat zien hoe mooi ons leven kan zijn als we het maar willen zien. Op mij maakte het diepe indruk en het is weer een eye-opener voor iedereen die de moeite neemt om het te kijken en te voelen waar het over gaat…

Het is Engelstalig maar zelfs zonder woorden kan je voelen waar het om gaat.

Ieder jaar zie ik het weer met lede ogen aan. Begin april vallen de eerste slachtoffers en tegen het eind van de maand lijkt het weer minder te gaan worden. Hele scenariox92s spelen zich af op het water en soms ook op het land. De woerden dossen zich uit, dansen rond en zijn op hun best. De dames echter gaan zienderogen achteruit.

Als een echte dame van plezier lonkt zij naar de mannen en zelfs haar eigen woerd, die zij toch echt zelf heeft uitgekozen, heeft het nakijken als er meerdere aantrekkelijk mannen in de buurt zijn. Het plezier wil nog weleens omslaan in een gangbang en zo loopt het sufgeneukte dametje door en zonder opletten, of nog steeds is een soort van roes, vergeet ze te vliegen en steekt de weg over. Nou weet ik niet wat erger is hoor, verzopen worden, wat pas na een behoorlijke worsteling gebeurd, of onder de zwarte banden eindigenx85

Aprilletje zoet doet wat ie zo nodig moet. Dat geldt we degelijk voor de heren eend.

Als dekhengsten lopen ze achter de dames aan, jawel, deze heren lopen met recht hun lul achterna. En dan te bedenken dat een woerd binnen eenderde seconde zijn hoogtepunt bereikt. Ja, ik heb medelijden met die arme eendjesx85..

Hamvraag is:x92Hoe doet een woerd het het liefst?x94 Tjax85in zijn eendje??

Als klein meisje vond ik Koninginnedag xe9xe9n van de hoogtepunten uit het jaar. Een feestdag als geen andere. Ik herinner me nog heel goed hoe vroeg ik wakker was en dan verplicht was om in bed te blijven totdat pa en ma wakker waren. Pas dxe1n mochten wij er ook uit. Soms duurde dat wel tot half 11!

Als we dan eenmaal uit bed waren, dan ontbeten we met elkaar en dan was het zover. Pa trok zijn knip en wij (de jongste 4) kregen dan wat geld om uit te geven die dag. Zodra het kon, liepen we over de paden naar dxe9 Winkel! (volgens mij was het Rixoord o.i.d.) Een hele winkel met allemaal Koninginnedag tierelantijntjes. Veel oranje hoedjes en sjaaltjes lagen er uitgestald. Toeters met van die gezellige slingers eraan, ik zie ze nog voor me. Mijn 3 broers en ik kochten vaak hetzelfde en voldaan liepen we de winkel uit met een wandelstok met een balletje aan een elastiek, want daar kon je elkaar ook zo leuk mee raken, en een soort elastieken band voor rond je enkel. Ook daar zat een balletje aan, een oranje plastic bal. Met de band rond je enkel stond je dan te springen en met je been te zwaaien, zodat je netjes over het balletje heen sprong. Uiteraard molde mijn broertjes meestal mijn balletjes als ze ook eens wilden springen en vervolgens bovenop het balletje landden. Tja, en dan was mijn balletje naar zijn grootje. Terwijl ik hieraan terugdenk, verschijnt er een grote grijns op mijn gezicht en zie ik het hele tafereel weer voor me.

Weer thuis aangekomen was het wachten geblazen. Wachten op de visite, in mijn herinnering vooral op mijn 2 oudste broers die altijd aan de Huigendijk verschenen met dit soort dagen. En als dan eindelijk de koffie gedronken was, werd er gedag gezegd en gingen we. Naar de Kermis in Rotterdam!

Dat was wel zxf3 gaaf! Ik liep daar als jong meisje, ik denk een jaar of 11, 12, met die berg mannen en beide schoonzussen. Misschien dat er nog meerdere familieleden bij waren, maar dat kan ik me eigenlijk niet eens meer herinneren. De botsautootjes waren erg in trek, ik zie ze nog voor me, mijn blauwe schenen en onderrug. Ik was niet zo heel groot en werd als een speelbal heen en weer geschud en in plaats van elkaar ontwijken, reed iedereen zo hard als ie kon tegen de ander aan. Daarna nog wat van die typische kermisattracties, dat gedoe waar ik tegenwoordig groen uitkom als ik er ingax85 En toch, de herinnering die de meeste indruk op me gemaakt heeft, was toch wel mijn ritje voorop de motor. IN EEN KLEEFTON!! Spannend vond ik het, maar toen de x91meneerx92 van die kraam vroeg wie durfde zeiden mijn broertjes natuurlijk x91LOES, jij gaat!x92 In het midden van de ton stond ik, terwijl de mensen om de rand stonden en van bovenaf op het spektakel neerkeken. Met brullende motoren reden de motorrijders zich al wat in, alvorens ik plaats mocht nemenx85.op het stuur! Ik had al verbaasd staan kijken, want er zat geen bagagedrager op die motor en ook geen spatborden. Mijn broer Loek maakte nog een opmerking dat ik achterop moest zitten waardoor ik kleurde tot in mijn nek, althans, zo voelde het. Maar stoer bleef ik staan en lachte maar wat. Eindelijk was ik aan de beurt en vlak voor ik op moest stappen riep broer Huug, dat als er iets fout zou gaan, ze de berijder in elkaar zouden stampen met zijn allen. En ik heb hele grote broers, wel 6!! Uiteindelijk verliep alles goed natuurlijk en stapte ik beretrots, maar met luid bonzend hart, de kleefton weer uit, op naar het volgende hoogtepunt. De bokstent.

Een wedstrijdje boksen hoorde er ook bij. Als de tegenstander won van x91de bokserx92 kreeg hij 25 gulden! Na een paar wedstrijdjes gekeken te hebben stapte Hugo de ring in en maakte een praatje waarbij hij altijd ook even duidelijk maakte dat als er vals gespeeld zou worden, er 10 man in de ring zou stappen en dat er dan pas echt vals gespeeld zou worden. Hugo, ooit kampioen van Zuid-Holland geworden (of misschien zelfs wel van Nederlandx85.dat weet ik eigenlijk niet zeker) was toen nog een jong ventje. Hij kon sneller touwtje springen dan ik, je weet wel, x91bommetjesx92 noemden we ze en stond dan met zijn leren touwtje in de achtertuin te springen. Ha, zo zie je maar dat als je ergens over praat x96 in dit geval schrijft x96 dan komen er steeds meer herinneringen boven. Enfin, Hugo won natuurlijk altijd en met 25 gulden op zak struinden wij de rest van de Kermis af. Een top Koninginnedag!

Koninginnedag in het heden ziet er voor mij heel anders uit. Meestal is Liesyenne thuis. Vroeger gingen we nog wel eens naar een vrijmarkt in de buurt, of een buurtfeest, maar daar doe je Liesyenne (en mij) geen plezier meer mee. Vorig jaar waren we in de Efteling want, zo had ik gehoord, dan is het lekker rustig..ahum..

Ik ben wel benieuwd naar wat jullie leukste herinnering aan Koninginnedag is, vertel eensx85

(de rechter is Huug)

Ruim 2 maanden na mijn laatste blogje heb ik er weer zin in. Zin om weer eens iets te delen met jullie, zin om leuke dingen te schrijven en zin om de draad weer op te pakken.

Twee maanden lang heb ik me gedistantieerd van het bloggen. Ik deed dat vooral omdat het goed voor me was. Ik  maakte een bewuste keuze tussen het wel of niet delen van de dingen die me bezig houden en koos dan ook voor het niet delen. We schrijven allemaal met een ander doel, vanuit ons eigen perspectief en met een eigen invloed. Ik schreef met name over de negatieve ervaringen waardoor mijn weblog een dagboek werd met veel zwarte bladzijden. Door de reacties daarop, werd mijn pijn en boosheid enkel maar gevoed en dus ook alles groter en groter. Zo groot, dat ik 24 uur per dag bezig was met mijn pijn en bijna afgeleerd was de zonzijde te blijven zien. Die bewustwording heeft me doen besluiten te stoppen met schrijven net zolang als ik nodig had en ben ik weer in mijn kracht komen te staan. Schrijven om het schrijven, schrijven om x91julliex92 op de hoogte houden, schrijven als een x91bijna verplichtingx92 ga ik ook niet meer doen. Ik ben op een tweesprong aangekomen waarop ik besloten heb te schrijven wat ik wil en waar ik plezier uit haal en natuurlijk zal er ook best nog eens iets geschreven worden wat niet leuk is, maar de hoofdlijn zal positief zijnx85precies zoals ik zelf ook ben.

Gisteren was ik in de gelukkige gelegenheid om weer betrokken te kunnen zijn bij een meeting en heb daar met volle teugen van genoten. Ik heb gelachen, serieuze gesprekken gevoerd en ook nog eens heerlijk gegeten. Fotox92s heb ik niet gemaakt, daar had ik geen zin in en dus had ik de camera thuisgelaten. Mochten er nog fotox92s binnenkomen dan zal ik er nog wat plaatsen maar voor nu zitten de fotox92s in mijn hoofd en in mijn hart, daar zullen zij immers nooit verloren gaan.

~Liefs Loes~

Al jaren had ik er x91ietsx92 mee, maar nooit kwam het zover dat ik de stap ook daadwerkelijk nam. Vandaag was het zover, om 14.00 uur had ik een afspraak. Tien minuten voor tijd was ik er en ik rookte een sigaretje voordat ik uit de auto stapte. Snel nog een kauwgummetje met scherpe smaak in mijn mond en daar liep ik, met de agenda onder mijn arm en de aanmeldingsbrief. Met het idee in mijn achterhoofd dat het vast niet druk zou zijn, stapte ik het gebouw binnen. Het gebouw wat me nooit eerder was opgevallen hoewel ik er regelmatig langs rijd.

Zox92n 6 man stond er voor de balie, en netjes sloot ik achteraan. Wat een controle en wat een vragen werden er gesteld, dacht ik, terwijl ik stap voor stap dichterbij mijn doel kwam. x91Zouden die allemaal voor de eerste keer hier zijn?x92 vroeg ik me af. Maar nee hoor, sommige kwamen hier al jaren. En wat me vooral opviel is dat het allemaal mensen waren van boven de veertig tot zelfs over de zestig.

Nadat ik mijn vragenlijst had ingevuld mocht ik in de wachtkamer plaatsnemen, samen met al die andere mensen. Mensen die stilletjes voor zich uit zaten te kijken of verveeld met hun mobiel aan het spelen waren. x93Is het een straf om hier te zijn?x94 vroeg ik aan de dame naast me. Ze lachte en we raakten aan de praat. Mijn vraag bleek effect te hebben want meer mensen raakten in gesprek met elkaar en met een glimlach hoorde ik hen aan. Ik bedacht me dat het bijna hetzelfde was als de wachtkamer bij de huisarts, met dxe1t grote verschil dat deze mensen niet ziek waren maar allemaal voor hetzelfde doel hier waren, om te geven!

Exe9n voor xe9xe9n werden de mensen opgeroepen en namen ze plaats in een grote stoel. Ik mocht nog niet in zox92n grote stoel, ik moest eerst naar de dokter. Na een gesprek, een prik in mijn vinger en het opmeten van mijn bloeddruk, mocht ook ik op een grote stoel en zat daar ontzettend trots op mezelf te zijn.

Als alles mee zit en ik niet een ziekte heb waardoor ze me liever zien gaan dan komen, dan mag ik binnenkort ook lid worden van die geweldige groep mensen die in de wachtkamer zat.

Ja, vandaag heb ik me aangemeld als bloeddonor!

Geef bloed, redt een leven, dat is hun motto. Wat is jouw reden om het niet te doen??

www.sanquin.nl

~Liefs Loes~

Rita Verdonk komt bij de kapper. De kapper vraagt: "Hetzelfde als vorige keer?"

"Nee", zegt Rita…."doe maar iets wilders!"